رقصنده در تاريكي

They don`t really care about us

raghsande2 — Tue, 05 Jan 2010 01:30:27 GMT

Beat me
Hate me
You can never
Break me
Will me
Thrill me
You can never
Kill me
Do me
Sue me
Everybody
Do me
Kick me
Strike me
Don`t you
Black or white me

پ ن: معنا دارد ها! خیلی هم زیاد. یک جور جوزدگی هم می تواند باشد. چون برای ثبت نام در کلاس زبان اقدام کرده ام!

جذابیت مرگبار ژورنالیسم

raghsande2 — Mon, 04 Jan 2010 01:30:18 GMT

"در خلئی که بر اثر نبودن تشکل های سیاسی در جامعه پیدا شده، امید افکار عمومی به اهل قلم منحصر شده است. باید خیلی مواظب باشیم. اگر از این قلم ها خطایی سرزند و اعتماد مردم به این جمع کوچک از بین برود، جبران این اشتباه خیلی سنگین خواهد بود." احمد شاملو

در بررسی شکست اصلاحات در دوره نه چندان بلند مدت هشت ساله اش، بیش از سایر گروه های اجتماعی باید به روزنامه نگاران، اهالی قلم و روشنفکران توجه کرد. آنها در آن دوره هزینه های گزافی پرداختند اما تنها قشر جامعه هستند که باید به خاطر ریزش حمایت های اجتماعی مورد انتقاد قرار گیرند. وظیفه آنها بود که جامعه را آگاه کنند؛ نه از آنچه پیش آمده بود، نه از دوم خرداد و دلایل پدید آمدنش و نه حتی از بحران های مشهور "هر نه روز یک بار". ما نیاز به زمینه سازی های فکری و آموزه های فرهنگی داشتیم تا مردم آزادی را حق مسلم خویش بدانند نه انرژی هسته ای را. چون "تنها چیزی که به داشتن می ارزد اراده آزاد است" و بقیه حقوق انسان پس از حق انتخاب و حق تعیین سرنوشت است که ارزش پیدا می کنند. نمی شود این کم کاری را به گردن شخص رئیس جمهور انداخت. وظیفه رئیس جمهور آموزش نیست. حتی وظیفه وزارت علوم هم نیست که عامه مردم را با حقوق اساسی خود آشنا کند. روزنامه های پرتیراژ آن روزها هم البته از حقوق اساسی مردم می نوشتند اما بیشتر درگیر مطالبه آن حقوق بودند تا توضیح و تشریحشان. آنها تلاش می کردند که حاکمیت پاسخگو شود اما در برابر چه چیز؟ چرا به ذهن دوستان خلاق ما در آن روزها نرسید که مردم آن اندازه که باید از دموکراسی اطلاع ندارند و نمی توانند جنبش دموکراسی خواهی ایران را حمایت کنند؟ مشغول چه بودند که از اصل ماجرا غافل شدند؟

واقعیت این است که آنها هم به درستی نمی دانستند که باید چه کار کنند! این طور حساب کنید که تاثیر گذار ترین قشر یک جامعه خود دچار سرگیجه فکری و آشفتگی نظری و عملی باشد. جدا از اینها مشکل دیگری هم وجود داشت. اساسا خبر رسانی و افشاگری، مخاطب بیشتری برای یک نشریه فراهم می کند تا تحلیل و تفسیر. می شود گفت آنچه که کمر اصلاحات را شکست نه مخالفت اقتدارگرایان و انحصار گرایان و محافظه کاران که جذابیت مرگبار ژورنالیسم بود! آنچه مردم را از آگاهی بیشتر بازداشت قدرت قلم سردیبران و یادداشت نویسان آن روزها بود که تنها در جهت فروش بیشتر روزنامه به کار گرفته می شد نه برای سرپا نگه داشتن جنبش دموکراسی خواهی. آن روزها روزنامه نگاران، نویسندگان و روشنفکران ما اعتبار بیشتری داشتند و می توانستند زمینه ساز شکل گیری سازمانهای مردمی قدرتمند و احزاب غیردولتی شوند. آن روزها این قشر صاحب قدرت بود، چرا که می توانست در میان مردم شور ایجاد کنند اما تنها به همین شور پرداخت نه به شعور! قلم قدرت مقدسی دارد اما حتی این قدرت هم فساد می آورد.

اشکال عمده دولت سید محمد خاتمی در این بود که به این روزنامه ها هشدار نمی داد باید چه کنند و چه نباید کنند. او هم مشغولیت ها و درگیری های فراوان داشت اما می توانست به مطبوعات، شخصیت ها و احزاب اصلاح طلب توصیه کند که درباره آن "جامعه مدنی" که در سخنرانی هایش مرتب درباره آن حرف می زند توضیح بیشتری دهند. اگر آنها حرف جناب رئیس جمهور را گوش نمی دادند می شد توقیفشان کرد که یک وقت دچار این توهم نشوند که "توپ هم نمی تواند تکانمان دهد"( این جمله تاریخی در تحریریه روزنامه جامعه گفته شده است!) به هرحال نمی توان رئیس جمهور را مقصر قلمداد کرد. چون مردم به یک جریان رای داده بودند نه به یک شخص. خاتمی بدون یاری طیف روشنفکر و مطبوعاتی آن زمان فقط یک تصادف به حساب می آمد که از صندوق های رای خارج شده بود. هم به تصادف تایید صلاحیت شد و هم به تصادف رای آورد. به تصادف بود که بعد از او محمود احمدی نژاد ظهور کرد تا ثابت کند همه چیز به معنای واقعی کلمه در این کشور تصادفی است. هم به معنای عامیانه اش که درب و داغان بودن را می رساند و هم به معنای ذاتی اش که همواره از عقل تهی بوده است. باز هم رسیدیم به عقلانیت، به تفکر، به دشوارترین کار بشر!

پ ن: تا نیامده اند ما را به جرم توهین به آقای دکتر خفه کنند، این را هم اضافه کنم که انتخابات امسال غیر تصادفی ترین و عقلانی ترین انتخابات همه دوران بوده است.

پ ن۲: نه دوست عزيز اشتباه نكن! دچار نوستالژي نشدم. مي دانم الان در عصر ديگري به سر مي بريم كه فرسنگ ها با روزهاي اصلاحات فاصله دارد. اما اين فاصله تنها به لحاظ ماهوي است نه به لحاظ زماني. زمان چنداني نگذشته اما تغييرات شگفت آور و بي اندازه اند، نبايد از خودمان بپرسيم چرا؟ ما بايد اشتباهات آن روزها را بررسي كنيم. جاي اين نقد بي رحمانه خالي بود كه امروز جرياني از راه رسيده كه به هيچ كس رحم نمي كند. ما هيچ وقت از حاكميتي كه توسط عامه مردم جدا از جامعه به حساب مي آيد نبايد انتظار مراعات داشته باشيم. آنها به راه خود رفتند، با معيارهاي خودشان خوب و موثر و مقتدر هم رفتند، ما چرا راه خود را نرفتيم؟ ما چرا تسليم عقده و خشم شديم؟ چرا آموزش و انديشه و تحليل را به دولتمان واگذار كرديم؟ چرا اصلاح را از خود شروع نكرديم؟... جنبش و جنبيدن معنا ندارد وقتي هنوز پاسخ روشني براي اين پرسش ها نيافته باشيم.

سکوت

raghsande2 — Sat, 02 Jan 2010 01:45:18 GMT

وقتی کسی فریاد می کشد در برابر استدلال، می زند در برابر شعار، کینه ورزی می کند دربرابر ابراز عقیده و تمسخر می کند توصیه ها و هشدارهای دلسوزانه را، باید تنها سکوت کنی و بس. این از سر ناچاری نیست، تنها راه اطاعت از فرمان عقل همین است. در میانه یک بحث جنجالی و آزاردهنده که تنها تاکید بر سنگربندی و جبهه گیری دارد باید کنار کشید و از مهلکه گریخت. وقتی قرار نیست کسی قانع شوند، بحث را باید خاتمه داد و سکوت کرد. حتی اگر این سکوت مقدمه انفعال و رخوت و خمودگی باشد. گاهی هم به جای آسمان باید به زمین نگاه کرد وحتی گاهی به زیرزمین! چه ایرادی دارد؟ آب اگر خود را پاک نگه دارد، دوباره از دل زمین می جوشد و جویبار و رودخانه و دریا می سازد.

شاید به اندازه کافی نگفتیم، اما کم هم نگفتیم! شاید شنیده نشد صدایمان، شاید دور بودند خلایق اما ما تلاش خود را کردیم. کم بودیم اما کم نگذاشتیم. خسته بودیم اما کنار نکشیدیم و تا آخر ایستادیم. حالا حتی اگر پشت سر خراب باشد و پیش رو نامعلوم، راه را می توان ادامه داد، چرا که هدف را می دانیم و همراهان را می شناسیم. نه اتهامی وجود دارد نه گله ای و نه غمی، فقط انگار در میانه کلام جدی ات دلقکی ظاهر شده به قصد لودگی و تو لبخند می زنی و سالن را می گذاری برای حضاری که هنوز هم میل خندیدن دارند.

سخنی با جناب حاکمیت

raghsande2 — Fri, 01 Jan 2010 00:18:18 GMT

برای آنکه یک جنبشی ساکت شود حتما لازم نیست که پایمان را روی شاهراه اینترنت بگذاریم و دستمان را روی دگمه پارازیت، نیازی نیست که روزنامه را کلا بی اعتبار کنیم، باور کنید که اصلا لازم نیست هر چه می جنبد را از جنبیدن ساقط کنیم. چون اگر اوضاع به همین شکل پیش برود خیلی از آدم ها باید به یک جور جسد بالقوه و یا یک نوع مرده متحرک تبدیل شوند که برای خود حاکمیت هم خوب نیست. حال بماند که خیلی ها چند سال یکبار هم یاد زندگی نمی افتند ولی به هرحال بهتر است که وضعیت جامعه دپسرده تر از اینکه هست نشود. چون حکمرانی بر جماعتی افسرده و غم زده لطفی ندارد. جایگاه حاکمیت بالاتر از آن است که نگران تحرک عده ای باشند که به هر حال با لطایف و ظرایف مختلف در حال کم شدن هستند. مشکل اصلی در این است که با این روش فقط آن عده بدرنگ(!) نیستند که صدمه می بینند بقیه مردم هم به هر حال آدمند و حق دارند از جناب حاکمیت بخواهند که با آن همه جلال و جبروت و ساز و یراقش کمی کمتر تکان بخورند تا بر حساب تصادف کسی زیر دست و پای ناآرامی له نشود. شما نگاه کنید شش شبکه تلویزیونی را که همه با هم می خواهند به یکباره به سوی هدف واحدی گام بردارند. چند روزنامه و نشریه و خبرگزاری هم هستند. دوستان دستگاه های امنیت و حفاظت و نظم هم در رنگ ها و پوشش های مختلف حضور دارند. همراه و یاور از داخل جامعه هم که همه دیدیم و می دانیم هست. فکر نمی کنید که یک کمی زیاد شده است؟! این بچه فریب خورده قرار است ادب شود یا تلف؟ مگر نمی گویید کار دشمنان است و این ها تقصیری ندارند پس حداقل یک کاری کنید که زیر گام های غول آسای نظام زنده بمانند. نظام این همه تادیب و تنبیه کرد، یک بار هم اگر مهربانی کند به خدا جای دوری نمی رود.

آخر شما کی با زبان خوش با این بچه های ناخلفت حرف زدی که جواب نداد؟ اینهمه زدی برادر من یک بارهم نوازش کن، ضرر می کنی یا خیال می کنی دستت آلوده می شود؟ شما یک گام عقب برو اگر جواب نداد من شخصا به آقا دزده می گویم تعداد انبوهی از آن وانت های دورنگ قشنگ را بردارد از روی همه ما کلهم رد شود و شما راحت شوید. این طوری شما می مانید و آن فرزندان خلف که همیشه به سایر بچه ها ترجیحشان دادید. دیگرنیازی نیست آنقدر شدت تنبیهات را افزایش دهید که دیگر نه خط و خبری از جایی بیاید و نه صدا به صدا برسد. حالا آن بدرنگ ها خطا کارند، بقیه مردم چه گناهی دارند؟

شکاف سه سویه!

raghsande2 — Thu, 31 Dec 2009 02:53:18 GMT

از بی خیالی افراد معمولا چندان شگفت زده نمی شوم اما درباره اتفاقاتی که در روز عاشورا افتاد ماجرا کمی فرق می کند. حتی تلویزیون هم به سبک خودش وقایع را پوشش داده و بسیاری از افراد باید بدانند که یک اتفاقاتی آن روز افتاده، حال اینکه چه نتیجه ای می گیرند چندان اهمیت ندارد. اما عده ای ظاهرا خبر هم ندارند چه برسد به نظر! افکارشان آنقدر جهت ندارد که بگوییم تماشای تلویزیون را تحریم کرده اند. حتی آدم های منزوی و گوشه گیری هم به حساب نمی آیند که بگوییم از زبان دوست یا اشنایی از کم کیف وقایع مطلع نشده اند. پس ماجرا چیست؟ چرا این عده که تعدادشان کم هم نیست دیگر توجهی به وقایع مهم مملکت ندارند؟ در روزهای پیش از انتخابات چه کسانی با حضورشان به تب و تاب و هیاهوی آن روزها افزودند و شهر را شلوغ کردند؟ مگر همین دوستان نبودند که فردای مناظره های تلویزیونی بحث و جدل راه می انداختند که فلانی چه گفت و آن یکی چه جواب داد؟ مگر همین دوستان آن روزها تحلیل گر سیاسی به حساب نمی آمدند؟ حالا چه شده که وقتی با آنها حرف می زنی نه خبر دارند، نه نظر می دهند و حتی گاهی تلاش می کنند موضوع صحبت را عوض کنند؟

می شود گفت که جامعه ما در حال حاضر به سه دسته تقسیم شده است؛ اول افراد نزدیک و هم سو با حاکمیت که اساسا هیچ انتقادی به هیچ نوع از رفتار های سیاسی حاکمیت ندارند و تمام سخنان و افعال آنها را قند و نبات تلقی می کنند. دوم افرادی که اصلا نمی توانند افعال و رفتار حاکمیت را شیرین به حساب آورند و یک مقداری (یه کوچولو!) از اعمالشان ناراحت شده اند. اما آخرین دسته افرادی هستند که می گویند ما نه طرف آنهاییم نه اینها! انگار که این دو گروه به یک کهکشان دیگر تعلق دارند و آنقدر فاصله گرفته اند که حتی گوشه لباسشان هم از منازعات و گرفتاری ها لکه دار نمی شود. آدم شرمش می آید یک کمی از اینهمه احساس نوع دوستی و وطن پرستی! زندگی روزمره را همه به صورت همیشگی دارند و تا زمانی که نفس می کشند، مجبورند تا حدی آن را پیگیری کنند اما آگاهی از آنچه در اطرافمان می گذرد هم لازم است. حتی لازم است که تکلیفت را با جامعه ات مشخص کنی. ببینی کدام طرز فکر را می پسندی. کدام حرکت به نظرت اشتباه بوده، کدام جریان باید خودش را کنار بکشد و چه کسانی باید ضربه زدن به اساس همه چیز را متوقف کنند. بله موضوع مهم است آن هم در سطح تیم ملی، در حد حیات و ممات، نه در اندازه یک گوشی همراه که ظریف باشد یا نه، نه در باب اینکه قیمت گوشت چقدر است و یا برنج هندی بهتر است یا پاکستانی.

البته برخلاف آنچه که به نظر می آید سکوت این دسته سوم نامتجناس و عجیب الخلقه به نفع دسته خاصی تمام نمی شود. در واقع هر کدام از این دو طیف اصلی که بیشتر از سکوت و بی تفاوتی این دسته استقبال کند بیشتر ضرر می کند. هم حاکمیت سواره و هم سبز های پیاده له شده باید بدانند، اگر این گروه را وارد گود نکنند این جامعه به سرعت تمام به سمت تباهی پیش خواهد رفت. آنها باید بدانند، تصمیم بگیرند و انتخاب کنند. جامعه همواره در معرض آزمون و خطاست. انتخابات فکری هرگز تمام نمی شود که کسی بخواهد با اعلام نتایج برود در خانه اش بخوابد! همه در قبال آنچه در کشور رخ می دهد مسئولند و باید دخالت کنند تا این غائله چند پارگی خاتمه یابد. تا همین جایش هم به اندازه کافی از تقابل و شکاف دو سویه موجود در کشور ضربه خورده ایم، اگر این شکاف سه سویه شود دیگر هیچ سمت و سویی از ایران ما باقی نخواهد ماند. آقایان حواستان باشد، در آینده قرار است آدم های دیگری هم اینجا زندگی کنند.

بده، بد بد

raghsande2 — Wed, 30 Dec 2009 00:56:15 GMT

... ره هر پیک و پیغام و خبر بسته است

نه تنها بال و پر، بال نظر بسته است

فقس تنگ است و در بسته است "م امید"

می فرمایند جماعتی رفته اند به خیابان و بعد دفعتا هوس کرده اند ماشین و موتور آتش بزنند و همدیگر را بکشند و در پایان هم در کمال جنون برای خود دست بزنند و هورا بکشند! یعنی اینهمه دیوانه ما در این مملکت داشته ایم؟ پس شما تا به حال چه می کردید آقای دکتر؟ مگر شما رئیس دیوانه خانه نیستی؟ لابد قرص سفید و سرخ را اشتباه داده ای برادر. وگرنه وضعشان که اینقدر وخیم نمی شد. شما قرص سفید را شب خورانده اید به این دیوانگان و قرص سرخ را صبح، در حالیکی سرخ مال شب است و سفید برای صبح. حالا هم به جای آنکه الکی شلوغ کنی و بگویی حرمت در "آسایشگاه روان درمانی" را شکسته اند، حواس خودت را جمع کن که اشتباه نکنی و حرمت درت را نشکنند.

raghsande2 — Tue, 29 Dec 2009 01:59:57 GMT

عقلم بدزد لختی، چند اختیار دانش هوشم ببر زمانی، تا کی غم زمانه "سعدی"

پست قبلی آنقدر آشفته است که وقتی دوباره خواندمش به نظرم گنگ و بی معنی آمد. اما ترجیح می دهم حذفش نکنم چون به هر حال بخشی از افکار این روزهایم را معلوم می کند. اینکه ناامیدی برایم همان چیزی است که دیگران به آن می گویند "میل زندگی" و این میل زندگی دیگران این روزها به شدت ناامیدم می کند. یعنی اینکه مجبورم باز هم به جهان درونی ام فرار کنم و به نوعی در خود غرق شوم. ناخوشایند است اما دیگرعادت کرده ام به این نوع زندگی. عادت کرده ام به اینکه گوش شنوایی نباشد. نمی خواهم از جامعه فاصله داشته باشم اما می دانم که مرا کاری با کار این قافله نیست.

بیت ابتدای این پست را نوشته ام که شاید خلاص شوم از خودویرانگری فکری اما می دانم ممکن نیست. دغدغه مرا خواهد کشت. هراس از آینده مرا تنها نمی گذارد. می خواهم خیلی زود پیر شوم یا خیلی زود بمیرم. جانم آرام نمی گیرد. تنم سنگین و جسدوار به هر محیطی تحمیل می شود. خلاصه بگویم وصله ناجورم. اضافی ام.

یک امید پوسیده!

raghsande2 — Mon, 28 Dec 2009 00:44:27 GMT

دردها، دردهای مزمن قرن هاست، لاجرم امیدها ریخت خنده آوری پیدا کرده است. تصور کنید امید فسیل شده چه جور چیزی می تواند باشد. "احمد شاملو"

این واقعیت غیر قابل انکار است که نه جان کتک خوردنی هست و نه جرات مردنی! اعتراف تکان دهنده ای هم نیست چرا که نزدیکانم می دانند، دیدگاه نیست انگارانه ام به هستی همان چیزی است که هر انسانی برای ادامه حیاتش به آن نیاز مبرم دارد! این ناامیدی در واقع قدرتمند ترین شکل امید است. تنها امیدی که کهنه و تهی نمی شود ناامیدی است. تنها امیدی که فریب نمی دهد و در تقابل با شناخت قرار نمی گیرد ناامیدی است... ناامیدم از همه چیز و می دانم "دروغین است هر لبخند و هر سوگند". مرا با امیدهای تکراری و پوسیده نسبتی نیست. وقتی دردمان درد تازه نیست و از فرط آشنایی بوی نا گرفته، امیدمان هم لاجرم رنگ و بویی ناخوشایند خواهد گرفت. رنگی شبیه به جسد باد کرده و بویی همانند تعفن...

این واقعیت غیر قابل انکار است که نه جان کتک خوردنی هست و نه جرات مردنی! جایی که عقیده نیست، از دست دادن و هزینه دادن هم معنایی ندارد. جایی که عقده حضور دائم دارد، به غلط پای ایثار و فداکاری هم به میان خواهد آمد و قربانی خواهد گرفت. نه فقط کسانی که جان کتک خوردن و جرات مردن دارند که سایر انسان ها هم باید قربانی تفکر ایثارگری شوند. چرا که همه ماجرا بر سر تحقیر شدن است و تلافی کردن. به همین خاطر است که ایستادگی و مبارزه ارزش تلقی می شود نه به این خاطر که کسی ارزش های ایستادگی و مبارزه را درک کرده است.

این واقعیت غیر قابل انکار است که نه جان کتک خوردنی هست و نه جرات مردنی! وقتی ترس جایگزین حس همدردی و همراهی می شود، جمعیت یکپارچه ای شکل نخواهد گرفت. آمدن جمعیت به شدت وابسته به خطوط قرمز گریختن است! خلاف اندیشه ایثارگری ترویج شده، جمعیت فریادش را می کشد، در صف حریفان سوزش ایجاد می کند اما در پایان معنای واضح "بعضی ها نمی توانند بدوند" را از یاد می برد. جمعیت همراه و همدل و یکپارچه و "جنبش"، افرادی از خود را که "خوب نمی جنبند" خیلی ساده جا می گذارد. بله فداکارها همیشه هستند، اما جمعیت که اتفاقا جامعیت تمام و کمالی هم ندارد اهل فداکاری برای بقیه نیست. بعضی ها جا مانده اند؛ نه در عرصه فکر می توانند همراهی کنند و نه در عرصه عمل، تکلیف این ها چیست جناب جمعیت جامع؟ آقای جان جنبش، یعنی همین که هست کافی ست؟ نیامده ها و مانده ها برایت مهم نیست؟

این واقعیت غیر قابل انکار است که نه جان کتک خوردنی هست و نه جرات مردنی! دردی زاید است هزینه دادن برای امثال من. حتی احتمالش, حتی تماشای صحنه, حتی فکر به هزینه دادن عده ای طبع حساس ناامیدم را دیوانه می کند. اینجاست که من خسته تر از همه می شوم. جان کتک خوردن و مردن که هیچ، نای دویدن و حتی حوصله شعار دادن هم ندارم. تو بگو حتی یک دقیقه، اشتیاق حضور هم ندارم. مرا با خیابانتان، مرا با جامعه و جماعت شما نسبتی نیست...

باید تکثیر می شدم تا بدانید که از شما جا مانده ام؟ باید به اندازه ده نفر می بودم که برای جنبشتان ارزش پیدا می کردم؟ گفتم به اعضای خانواده ام (آنها که به جنش شما نزدیک ترند تا من!) اصرار و اجبار و حرف زور را کنار بگذارید، گوش نکردند. به همکلاسی های دوره دبیرستانم گفتم معلم را نگهدارند تا بفهمیم و بعد آزمون بگیرند، خطا نکرده آزمون پس دادند. گفتم به همین دوستان، خود کنکور هم حرف زور است ندهید این آزمون پیش دانشگاهی را. وقتی دیوار می کشند و دروازه می گذارند هر هزینه ای ندهید برای ورود، آنهم وقتی نمی دانید آن داخل چه خبر است. گفتم دانشگاه شهربازی است پیش از آنکه آرش سبحانی بگوید، لابد چون خواننده نبودم حرفم خریدار نداشت! گفتم روش زندگی شما افتاده دست همان هایی که از صبح تا شب فحششان می دهید، چرا همان طور رفتار می کنید که آنها می خواهند، باز هم نشنیدند. آیا نگفتم خاتمی نماد حضور و موجودیت ماست، فحشش ندهید و موجودیتمان را به گند نکشید. با چند نفر بحث کرده باشم، به چند نفر التماس کرده باشم که آقایان، خانم ها قهر با انتخابات آن هم وقتی که حریف دستمان را خوانده و از تمام افکارمان خبر دارد حماقت است. آنقدر ماندید در خانه ها تان که دیگر نمی توانید در خانه بنشینید! حالا هم اشتباه می کنید که درگیری و ستیز و مبارزه را راه رهایی تلقی می کنید...

یک راه باقی مانده است و آن هم این است که دیگران را به راه خود دعوت کنم. برای آخرین بار و با همین بضاعت اندکم، از همه می خواهم که چند وقتی مثل من زندگی کنند. یعنی در زندگی را تخته کنند! یعنی جرات داشته باشند و راه دشوارتر را انتخاب کنند. از همه بخواهند که خیابان را برای صاحبان اصلی اش خالی کنند. مملکت اگر از آن ما نیست شایسته نیست که در آن حضور داشته باشیم. شهر و کشور را بسپاریم به کسی که شهوت تصاحبش او را نابینا کرده است. بگذارید ببیند که اگر ما نباشیم چیزی برای تصاحب ندارد.

این واقعیت غیر قابل انکار است که نه جان ایستادنی هست و نه امید ماندنی. اما باید برای آبروی انسان تلاش کرد. حتی با یک ته مانده انسانی هم می شود. می شود حتی اگر مثل آدم زندگی نکرده باشی.

"اگر دین ندارید، لااقل آزاده باشید"

raghsande2 — Fri, 25 Dec 2009 23:48:30 GMT

این روزها که دائم در وضعیت بغض و اشک بوده ام، این روزها که مولد ناامیدی محض شده ام و از من غصه سرایت می کند به دیگران... این روزها با نام تو روی پرچم ها و بیرق ها چه کنم؟ این روزها که هستی بار ننگ می شود بر دوشمان با نام تو که با تمامی عزیزانت ایستادی در برابر جور، چه کنم؟

اشک می بارد اما پاک نمی شویم دیگر. گریه برای تو کافی نیست دیگر. هرگز کافی نبوده اشک ریختن، عزا گرفتن، غصه دار شدن... آخر مضحک است غصه برای کسی که هرگز "یاری کننده" نمی خواست، مظلوم بود اما صدایش تنها دعوتی بود برای بازگشت به حقیقت، برای گریز از دوزخ. همراهی انسان را می خواست برای سعادت جاودانی. کدام سعادت بالاتر از ایستادن در برابر ظلم و جور و دروغ و تباهی. آن هم برای انسانی که گناه کار است و محتاج فرصت برای رهایی...

نامت دیده می شود و شنیده اما نشانه ها اندکند. گویی باید تو را اثبات کرد در عصر "بیگانگی با امید و خدا"، در زمانه "منحنی تازیانه" و "نیشخط رنج" و در روزهایی که هنوز حرمتمان را به دینار و درم می فروشند و جایی برای آزادی و آزادگی نیست.

سریال بی پایان ضحاک

raghsande2 — Tue, 22 Dec 2009 01:32:10 GMT

1 - غفلت از سرشت شرارت بار انسان بهترین وسیله ای است که او را به ابزار شرارت بدل می کند. فرافکنی شرارت به "غیر"، موقعیت متخاصم را به موثرترین نحو ممکن تقویت می کند. "کارل گوستاو یونگ"

2 – وقتی با مشعلی در دست به درون خودت رجوع می کنی، باید شجاعت رویارویی با اهریمنان را هم داشته باشی. "نیچه"

بسیاری از مردم برنامه های ترسیم شده از سوی حاکمیت را نمی پذیرند و در یک کلام آینده "آنها" را آینده خودشان نمی دانند. اما اگر این نگاه در میان مردم به یک عادت تبدیل شود دیگرموضوع از حیطه مباحث سیاسی خارج می شود. یعنی اگر مردم عادت کنند تنها به آینده خودشان بیاندیشند و هرگونه برنامه طراحی شده از سوی سیستم را "مال آنها" تلقی کنند، معضل ما از حالت سیاسی شکل اجتماعی به خود می گیرد. این همان جدایی تحقیر آمیز است که در پست قبلی درباره اش نوشتم. هرچند ریشه سیاسی دارد اما یک معضل اجتماعی به حساب می آید که حل آن نیاز به نوعی روانشناسی اجتماعی دارد.

چرا مردم تصور می کنند که حاکمیت جدا از آنهاست؟ این جدایی از کجا آغاز شده که در تاریخ این کشور همواره استدلال مردم کوچه و بازار این بوده است که "اینها" نمی گذارند کشور درست شود و"آنها" دنبال پول نفتند و دلشان برای مردم نسوخته؟ سال ها است که ما به خودمان مشغولیم و حاکمیت را سر جدا شده از تن تصور می کنیم. حتی تحقیر آمیزتر از آن حاکمیت را خوراک نامطبوعی فرض می کنیم که معده ملت چاره ای به جز پس زدن آن ندارد. جالب این است که عقیده داریم آنقدر در یک فضای کوچک به این پس زدن ادامه داده ایم که این "قی" به گردنمان رسیده است. وای به روزی که از سر بگذرد، قی که از سر گذشت چه یک وجب چه صدها وجب! آن وقت است که دیگر همان ملت غیرقابل پیش بینی دقیقه نود می شویم که استرالیا و آمریکا و هزار جور هیولای دیگر را هم می تواند زمین بزند... کیست که این چیزها را درباره ما نداند؟ آیا فکر می کنید حاکمیت از اینگونه افکار خبر ندارد؟ شما خودتان را بگذارید جای آنها؟ آیا خودکامه نمی شوید؟ به خصوص اگر ببینید یک شخصی هم آمده اصلاحات کند و آخرش مردم گفته اند این هم "فریبا" بوده است و مهره دست نشانده سیستم. فکر کنید حاکم این سرزمین عجب ابلیسی است که در طول تاریخ هم دستش با استعمار در یک کاسه بوده، هم مستبد بوده و هم تمام مدیران خوب عالم را می گرفته و فریبا و فاسد تحویل می داده و مهمتر از همه درباره اش همیشه گفته اند: "بالاخره همین روزها است که باید برود!" شما اگر باشید از تمام زورتان استفاده نمی کنید که یک وقت نروید؟! شما خودکامه نمی شوید اگر خلایق درباره شما این طور فکر کنند؟ اشتباه نکنید، قصد ندارم این موجود اصلاح ناپذیر خبیث را تبرئه کنم. بلکه می خواهم از خودم دفاع کنم. من چه جور جانوری می توانم باشم که حداقل حاکمان صد سال اخیر کشورم تا این اندازه هیولاوش و ترسناکند؟ در میان این همه آدم یک کاوه نبود که ما شاهد سریال بی پایان ضحاک نباشیم؟! یا اصلا ضحاکی در کار نیست یا اگر هست ما همه والد و مولود آنیم.

ما باید خودمان را بشناسیم. بدانیم در چه جامعه ای زندگی می کنیم، تا تشخیص دهیم مشکل از راس حاکمیت است یا جامعه. می دانم مردم بودن در چنین فضایی دشوار است اما از آن دشوارتر حکمرانی بر این مردم است که آلوده این فضا شده اند. اینکه حاکمیت فعلی شایسته حکمرانی است یا نه، دقیقا به نوع رفتار ما مربوط می شود. کی ما یک حکمرانی خوب را طلب کرده ایم؟ چگونه مردمی بوده ایم که توقع حاکم خوب داریم؟ آیا مدتها با هر جور حاکمی سر نکرده ایم؟ اگر شایسته خوبی هستیم چرا تقریبا هر نیم قرن یک بار یادمان می افتد که اوضاع خراب است؟ چه وقت آزادی و دموکراسی دغدغه ما بوده است که خواهانش باشیم؟ آزادی را می خواهیم که فقط از فشار روسری و توسری خلاص شویم یا قرار است رویای ایرانی آزاد، معتقد، مدرن، متمدن و مرفه را تحقق ببخشیم؟... این رویا قابل تحقق است اگر شرارت را، خرابی را به اغیار نسبت ندهیم و جرات زیر سوال بردن خود را داشته باشیم.